Lezing de nieuwe boekhandel

5-5-2014
Uit de nieuwsbrief van de nieuwe boekhandel

Maandag 5 mei: Niels Roelen Dankzij Bevrijdingsdag staan we ieder jaar even stil bij de betekenis van vrijheid. Deze keer zorgt Niels Roelen voor extra perspectief. Hij werd diverse keren uitgezonden op missies voor de VN en de NAVO en schreef daarover twee boeken: Soldaat in Uruzgan en Leven na Uruzgan. De missies hebben zijn leven ingrijpend veranderd. Kom naar zijn verhalen luisteren: ze zijn meer dan de moeite waard om te worden gehoord!
Tijd: 15.00-16.00 uur. Aanmelden is gewenst, en de toegang is gratis.

Toegezegde auteurs:
Ofran Badakhshabi(Afghaans dichter)
Niels Roelen

Niels Roelen

Niels Roelen is majoor in het Nederlandse leger. Hij werd diverse keren uitgezonden op missies voor de VN en de NAVO. Over de missie in Uruzgan hield hij voor defensie een weblog bij.

Niels heeft twee kinderen, Mareine en Ties. In zijn vrije tijd pakt hij de racefiets om samen met vrienden over de Utrechtse Heuvelrug te rijden.

Niels op Twitter

Naast zijn reguliere werkzaamheden geeft Niels ook lezingen en trainingen op het gebied van Leiderschap en het maken van keuzes. 

U kunt hem hiervoor onder andere via de SSS, Stichting Schrijvers School en Samenleving, benaderen.
Wilt u op de hoogte blijven van alle ontwikkelingen en nieuwtjes rondom Niels Roelen en de uitgaven en activiteiten van Uitgeverij Carrera?

Naam:

Verplicht.

E-mailadres:

Verplicht.



Heb je nog vrienden

Onlangs zond de VPRO de documentaire heb je nog vrienden uit van David Kleijwegt. Hieronder vind u de embedded versie van de Documentaire.

Goldlock


Goldlock by GoldLock

Het enige waardoor haar kleine kont nog enigszins vorm krijgt zijn haar enorme zwarte hakken. Soms, als ze tijdens het dansen haar armen omhoog brengt, wordt de zachte zandkleurige huid van haar buik zichtbaar.  Haar zwarte blouse, met een open rug, is van een dunne voileachtige stof. Als ze zich omdraait, kijk je op haar gladde rug. Ze is jong, fragiel maar vooral een opvallende verschijning die koketteert  met haar lichaam en kijkt of we naar haar kijken. Zodra onze blikken elkaar kruisen, lijkt ze echter dwars door me heen te kijken. Hautain, bijna arrogant, alsof ze wil zeggen ‘Kijk me niet aan’. Het raakt me niet, ik ben hier niet voor haar.

Nooit meer dezelfde

Dinsdagmiddag 11 September 2001, de familie drinkt koffie en eet taart. Enkele gasten hebben net hun eerste  biertje in hun handen als mijn zwager gehaast binnenkomt.
‘Sorry dat ik het vraag,’ zegt hij nerveus, ‘maar mag de TV aan? Er is een vliegtuig de Twin Towers ingevlogen.’
Stil kijken we naar de beelden van een rokende wolkenkrabber. De TV staat net op tijd aan om te kunnen zien hoe een tweede vliegtuig zich in de andere toren boort.
‘Jezus’, vloeken de mannen, vrouwen schuiven vol afgrijzen naar achteren.
‘Dit is geen toeval’, zegt iemand terwijl iedereen aandachtig kijkt.
Zelf zeg ik weinig. Van een verjaardag is eigenlijk geen sprake meer: gebak blijft half opgegeten op tafel staan, koffie wordt koud en bier slaat dood. Osama Bin Laden, die eerder al toesloeg in Jemen, slaat hard toe in het hart van de Amerikaanse samenleving. Uit steden als Jeruzalem en Bagdad komen beelden van juichende mensen en het westen zwijgt.

Leugens

Toen ze zijn huis instapte en de kranten nog op de deurmat zag liggen, drong het nog niet gelijk tot haar door. Ze had al vijf jaar lang een eigen sleutel en kwam sinds die tijd altijd binnen zonder aan te bellen. Ze kon zich niet herinneren dat ze in die tijd weleens de post van de deurmat had moeten halen. Tegen beter weten in riep ze zijn naam en stak ze haar hoofd nieuwsgierig om de hoek van de woonkamer.

Kiss me, kiss me, kiss me

Voor het podium leunt een handjevol renners op hun fietsen. De enige die ik herken is Wilfried de Jong die met zijn telefoon de moeite neemt om een foto van de huldiging te maken. Negen renners staan er op het podium klaar om gehuldigd te worden door Joop. Nog nooit wist ik een wedstrijd te winnen maar de eerste die ik win, levert me meteen een rood-wit-blauwe trui op die door Joop om mijn schouders wordt gehangen.
       

Tot over mijn oren

Als we binnen komen lopen, zie ik haar vanuit mijn ooghoeken al staan. Ze flirt even met me, maar wij hebben andere dingen te doen en dus ontgaat het me. Vier uur lang zijn we druk en pas als we weer helemaal bijgepraat zijn, hebben we tijd voor andere zaken. Wanneer we teruglopen, staat ze er nog steeds. Eigenlijk wil ik naar huis, maar besluit toch heel even bij haar langs te lopen.