Lezing de nieuwe boekhandel

5-5-2014
Uit de nieuwsbrief van de nieuwe boekhandel

Maandag 5 mei: Niels Roelen Dankzij Bevrijdingsdag staan we ieder jaar even stil bij de betekenis van vrijheid. Deze keer zorgt Niels Roelen voor extra perspectief. Hij werd diverse keren uitgezonden op missies voor de VN en de NAVO en schreef daarover twee boeken: Soldaat in Uruzgan en Leven na Uruzgan. De missies hebben zijn leven ingrijpend veranderd. Kom naar zijn verhalen luisteren: ze zijn meer dan de moeite waard om te worden gehoord!
Tijd: 15.00-16.00 uur. Aanmelden is gewenst, en de toegang is gratis.

Toegezegde auteurs:
Ofran Badakhshabi(Afghaans dichter)
Niels Roelen

Niels Roelen

Niels Roelen is majoor in het Nederlandse leger. Hij werd diverse keren uitgezonden op missies voor de VN en de NAVO. Over de missie in Uruzgan hield hij voor defensie een weblog bij.

Niels heeft twee kinderen, Mareine en Ties. In zijn vrije tijd pakt hij de racefiets om samen met vrienden over de Utrechtse Heuvelrug te rijden.

Niels op Twitter

Naast zijn reguliere werkzaamheden geeft Niels ook lezingen en trainingen op het gebied van Leiderschap en het maken van keuzes. 

U kunt hem hiervoor onder andere via de SSS, Stichting Schrijvers School en Samenleving, benaderen.
Wilt u op de hoogte blijven van alle ontwikkelingen en nieuwtjes rondom Niels Roelen en de uitgaven en activiteiten van Uitgeverij Carrera?

Naam:

Verplicht.

E-mailadres:

Verplicht.



Tissues

Dat hij thuis hetzelfde toiletpapier had als op zijn werk, was geen toeval. Vaak als hij in de supermarkt met een pak in zijn handen stond, besloot hij het uit schaamte terug te zetten. Om te voorkomen dat hij tijdens vakanties wel aangewezen was op een winkel bouwde hij in de weken ervoor een kleine buffer op.

De schaamteloosheid waarmee zijn vader in zijn zwembroek, een grote rol onder zijn oksel klemmend over de camping kon lopen. Hij rilde en probeerde er niet aan denken. Campings meed hij om deze reden en een hotel kon hij zich niet veroorloven. Acht tot tien halve rollen waren genoeg om het een kleine drie weken uit te houden. Hele rollen vielen misschien op zijn werk ook teveel op, buiten dat paste het ook niet onopvallend in zijn tas.

Een enkele keer was het hem overkomen dat hij zonder was komen te zitten. Tissues zijn in dat geval een prima alternatief.


Niels ®elen

Blind

'Wat hebben we er eigenlijk bereikt?' mompelde Arie. Alsof de kleuren naar binnen gezogen werden, sprong  de beeldbuis op zwart. 'De democratie in Afghanistan zakt, nu ze overwegen om overspel te bestraffen met dood door steniging, terug naar het niveau van voordat we er waren.' Arie stond op uit zijn stoel en liep de keuken in waar zijn vrouw onverstoorbaar de aardappels schilde.

'Wat hebben we er eigenlijk bereikt,' herhaalde hij. Een vreemde gedachte voor iemand die er nooit is geweest, die überhaupt geen dienstervaring heeft. Toch voelde ook voor hem deze missie ineens nutteloos, als bedrog. Een bedrog waar ook hij schuldig aan was. 'Het land is nog niet klaar voor ons vertrek,' gebaarde Arie driftig terwijl een aardappel nonchalant in het water plonsde, 'ze hadden moeten zien dat het land terug zou vallen in haar oude gewoontes. Dat we ze niet alleen het geloof in een uitweg, maar ook de hoop op een toekomst ontnemen.'

'Soms,' met de gele keukenhandschoen veegde zijn vrouw langs haar wang en luisterde naar Arie, 'heel soms, benijd ik blinde mensen.'
'Waarom?'
'Geen idee. Misschien omdat zij echt hebben leren kijken, met al hun zintuigen en daarom de wereld anders durven zien.'


Niels ®elen

Ochtendkrant

Bij de ingang van het schuurtje trapte hij op de hakken van zijn instappers om ze uit te trekken en schoof in de pantoffels die klaarstonden op de deurmat. Naast hem schudde de kleine gevlekte bastaard hond zich uit en slenterde wat door het schuurtje alvorens hij in zijn mand ging liggen. Ruud pakte de krant onder zijn oksel vandaan en ging zitten in de versleten fauteuil. In het venster lagen nog wat uitgedroogde dode vliegen. Een herinnering aan de zomer.

Etiquette

Met zijn ellebogen leunde hij op de reling van de brug en keek naar de zon die weerspiegelde in het vlakke water. Uit de papieren broodzak die schuil ging achter zijn half openstaande rits, viste hij een korstje brood, brak het in stukjes en smeet het zo ver mogelijk in de richting van het Spanjaardsgat, waar wat eenden en een meerkoet zwommen.

Terwijl hij zag hoe de watervogels zich gulzig op de laatste omlaag gedwarrelde korstjes stortten, ritste hij zijn jas dicht. Hij had nooit van korstjes gehouden en sinds het overlijden van zijn vrouw spaarde hij ze op om ze een keer per week aan de vogels te voeren. Vogels die hem, als alles op was, ondankbaar uit leken te snauwen alsof ze het niet genoeg vonden.

Hoe anders was dat bij varkens, dacht hij. Waar het kleinste biggetje altijd genoegen moet nemen met de kleinste tepel van de zeug. Als ze klaar was met zogen, liep de big naar de snuit van zijn moeder, die ze beleefd en teder likte uit dankbaarheid.


Niels ®elen

Kou

'Ik moet nog wel even wennen aan het lopen op deze schoenen hoor.'
Terwijl zijn vader met een steeksleutel de klikpedalen aan de racefiets van zijn zoon bevestigt, kijkt hij opzij. Boven de te grote wielrenschoenen draagt zijn zoon een paar armstukken van hem over zijn benen, een koersbroek, thermoshirt en een wielershirtje. Hij veegt zijn haren opzij en klikt het bandje van zijn helm vast onder zijn kin.

'Hier,' zegt zijn vader, 'probeer eerst maar even of het lukt.'
Het kereltje pakt de racefiets aan, slingert zijn been over de stang en zet af. De punt van zijn schoen zoekt op gevoel het pedaal en alsof hij nooit anders gewend is geweest, laat hij het met een droge klik aan zijn schoen hechten. Op de wegen en weilanden buiten het dorp ligt een grauwe nevel. Stil hangende dauwdruppels die zich aan de zwaartekracht onttrekken slaan te pletter op hun hoofden, armen, borst en bovenbenen.

Zwijgend fietsen ze hun vaste rondje. Terug over de rotonde, rechtsaf bij de wetering en dan het sprintje tot de brug. Thuis klikken ze uit hun pedalen en gaan naar binnen. De kou is op zijn blaas geslagen en dus probeert hij zijn penis boven zijn broek uit te wurmen om te pissen. Vanuit de douche hoort hij zijn zoontje huilen.
'Tintelende vingers.'

Niels ®elen

Boneless

‘Dit was echt dope shit ouwe.’ Lachend zitten de jongens op de leuning van een bankje in het park. ‘Heeft iemand het eigenlijk opgenomen?’ Hij draait de klep van zijn baseballcap opzij en kijkt de groep rond.
‘Nee,’ antwoordt de grootste terwijl hij met zijn tong een dikke dicht likt, ‘die bakra ging wel hard.’ Bij het aansteken van de joint laat hij hem losjes op zijn lippen liggen. Na twee trekjes geeft hij hem door aan zijn mattie links van hem.