Wilt u op de hoogte blijven van alle ontwikkelingen en nieuwtjes rondom Niels Roelen en de uitgaven en activiteiten van Uitgeverij Carrera?

Naam:

Verplicht.

E-mailadres:

Verplicht.



Dressuurdocument

Share
‘Leerplicht naar 21’ kopte mijn krant de afgelopen week. Het plan van PvdA en CDA geldt niet voor iedereen, maar kort gezegd voor de jongeren die voor hun 21e de middelbare school verlaten zonder diploma.
Door mijn lichaam gaat een schok en ik denk aan het gesprek dat ik laatst op school had over de prestaties van mijn zoon. Het ventje is zwaar dyslectisch en loopt al jaren op zijn tenen om in ons leersysteem overeind te blijven.


Schrijven is een drama, lezen niet leuk, en stilzitten is niet zijn beste kwaliteit. Ties leert dingen door ze in de praktijk te doen. Hij weet het verloop van de Tweede Wereldoorlog te vertellen omdat hij er op Youtube filmpjes over opzoekt en bekijkt, en niet omdat hij in de geschiedenisboeken erover leest.

Openlijk vroeg ik me af of deze school wel bij het mannetje paste, of hij niet beter naar een school kon waar ze veel meer leerden door zaken in praktijk te brengen. Simpel gezegd: praatje, plaatje, daadje, maar de meester vertelde me dat dergelijke scholen eigenlijk niet meer bestaan. Als ik hem goed begreep hebben we hier in Nederland een soort uniform leersysteem gecreëerd, een mal waar iedereen door geduwd moet worden.

Als iedereen na 21 jaar door de hoepel is gesprongen kunnen we mensen met elkaar vergelijken op basis van hun diploma. Maar wat gebeurt er dan met talent, waar en wanneer gaan we kijken wat kinderen kunnen, waar hun passie ligt en wat hun talenten zijn? Is het werk van een afgestudeerde kunstenaar beter dan dat van eentje die in het geheel niet heeft gestudeerd? Mag je jezelf straks alleen muzikant noemen als je conservatorium of de popacademie met succes hebt afgerond en gaan voetbalclubs aan het eind van ieder seizoen ook rapporten uitreiken aan voetballers waarmee ze door mogen stromen naar het volgende niveau?

Diploma’s en certificaten zijn de norm geworden in onze maatschappij, zonder diploma weet niemand wat je wel of niet kunt en wordt deelnemen aan het arbeidsproces een probleem.  Een van de weinige uitzonderingen hierop is vreemd genoeg een baan als volksvertegenwoordiger. Lidmaatschap van een partij en het formuleren van je eigen mening zijn voldoende om mee te mogen beslissen over de koers van het land.

Liever had ik gezien dat de politiek met een plan kwam om zich te richten op de talenten van onze jeugd. Een plan waardoor mensen zich onderscheiden van elkaar en dat tot een pluriforme bevolking leidt. Een plan dat laat zien dat de politiek beseft dat de diploma’s in onze maatschappij geen bewijs meer zijn van talent, maar verworden zijn tot een dressuurdocument.



Niels ®elen