Wilt u op de hoogte blijven van alle ontwikkelingen en nieuwtjes rondom Niels Roelen en de uitgaven en activiteiten van Uitgeverij Carrera?

Naam:

Verplicht.

E-mailadres:

Verplicht.



Herdenking

Share
Lieve Arnon,


Afgelopen week keek een eenzame klaproos toe hoe ik, veilig in de berm, de lekke band van mijn racefiets probeerde te vervangen. Mijn fietshelm en bril had ik naast mijn fiets gelegd en ritmisch reanimeerde ik de achterband. Een racefiets zonder wiel _het achterwiel meer nog dan het voorwiel_  heeft iets gehavends. Met zijn slap hangende ketting kon hij alleen nog maar liggen. Een soldaat die op een mijn is gestapt en nu een been mist.


Het kostte me niet veel moeite om mijn fiets te redden, toen ik klaar was veegde ik mijn handen schoon aan het gras, klikte mijn helm vast, zette mijn bril op en reed weg. De berm stond vol met fluitenkruid, misschien omdat er hier niet genoeg doden liggen voor klaprozen. Hier sneuvelden hooguit een enkele aangereden fietser, een met testosteron gevulde auto die terugkomt van een avond stappen of een winterse slippartij, maar deze weg was geen slagveld.

Ontspannen fietste ik via Achterveld door naar de Grebbeberg, en draaide de beklimming op. Dansend op de pedalen sleepte ik mezelf omhoog tot vlak voor het ereveld. Misschien onbewust trok ik mijn shirtje even netjes recht en keek opzij. Een oude man in een zwart colbert met medailles en baret legde bloemen neer bij het graf van een van zijn collega’s die hij daar had verloren.


Zelf dacht ik even aan  Tim Hoogland, die sneuvelde in een voor mij bekende oorlog. In een land waar de ‘poppy’ ironisch genoeg de oorlog financiert. Hij sneuvelde op de plek waar ik een week eerder ook vocht. Hoewel ik hem niet goed kende omdat hij van een andere eenheid was, huilde ik toen ik hem zag liggen.
Een logische reactie,’ vertelde iemand mij later, de meeste mensen huilen op begrafenissen ook niet om de overledene, maar omdat ze zich realiseren dat ze zelf sterfelijk zijn.’

Misschien dat politici daarom de oorlog niet schuwen, Arnon. Zij hoeven de dood niet in de ogen te kijken. Jaarlijks kunnen ze volstaan door het twee minuten dankbaar te betreuren.



Hartelijks,


Niels



Niels ®elen