Wilt u op de hoogte blijven van alle ontwikkelingen en nieuwtjes rondom Niels Roelen en de uitgaven en activiteiten van Uitgeverij Carrera?

Naam:

Verplicht.

E-mailadres:

Verplicht.



Lolly

Share
‘Zou u deze petitie willen tekenen?’ vraagt een oudere man met een stapeltje print-outs die met een elastiek vastzitten aan een stuk karton, ‘Hij is voor’
‘Shenjun,’ antwoord ik, ‘ik weet het, enkele dagen geleden heb ik ook getekend.’
‘Excuus, dat wist ik niet,’ de man trekt de pen die hij me zo-even nog aanbood weer naar zich toe. ‘Er komen hier ook zoveel mensen langs.’


Odijk is klein, maar groot genoeg om niet alle gezichten die bij de lokale supermarkt passeren te onthouden of, in mijn geval, om Shenjun niet tegen te komen. Niet dat het belangrijk voor me is, ik teken niet omdat ik hem ken, noch omdat ik vind dat zijn zaak binnen het kinderpardon moet vallen.
Ik wil tekenen omdat ik grenzen niet begrijp, of beter, de mensen die ze verdedigen door anderen buiten te houden. Grenzen zijn arbitrair en vooral leuk voor de Olympische spelen, het WK of andere sportevenementen, voor folkloristische momenten zoals Koningsdag of desnoods het songfestival. Verder vormen grenzen een belemmering in denken en doen. Het territoriale gedrag dat we eraan ontlenen bewijst dat we, hoewel we technologisch los staan van het dierenrijk, in gedrag nog geen echte vooruitgang geboekt hebben.
Even denk ik terug aan de dodenherdenking van vorige week. Na het verlaten van de oude Willibrorduskerk verplaatsen de mensen zich naar het oude klooster waar koffie, thee, bier en een borrel geschonken worden.
‘Matthijs, niet rennen met een lolly in je mond’, hoor ik een moeder roepen.
‘Doe ik niet, ik huppel’, antwoordt het ventje van een jaar of drie, vier.
‘Ik zag dat je bloemen legde bij het monument’, zeg ik tegen hem.
‘Hmmhe.’ Vrijheid en gelijkheid zijn voor hem geen zaken waar je je zorgen over hoeft te maken, maar iets vanzelfsprekends.
‘Was er een bijzondere reden dat je dat deed?'
‘Ja, als ik bloemen zou leggen dan kreeg ik een lolly. Een groene lolly.’
‘Jij moest voorlezen in de kerk, heb jij ook een lolly gehad?’
Ik schud mijn hoofd en lach. Voor Matthijs is vrijheid niet veel meer dan een groene lolly die mij pijnlijk duidelijk maakt wat we in het volwassen worden verliezen.

‘Met liefde teken ik nog een keer.’
Even kijkt de oude man me enigszins verontwaardigd aan.
‘Dat mag niet,’ zegt hij met de glimlach van een opa die zijn kleinzoon wijst op een kwajongensstreek, ‘het proces moet wel eerlijk verlopen.’



Niels ®elen