Wilt u op de hoogte blijven van alle ontwikkelingen en nieuwtjes rondom Niels Roelen en de uitgaven en activiteiten van Uitgeverij Carrera?

Naam:

Verplicht.

E-mailadres:

Verplicht.



Asfalteczeem

Share
Diep onderin de beugel trekt hij aan zijn stuur. 45 kilometer per uur, zijn kuiten lijken uit hun vel te scheuren, zijn dijbenen worden uitgewrongen en zijn hartslag zit tegen zijn maximum aan.  Het maakt niet uit, zolang zijn maat niet omkijkt, het niet ziet, is het enige dat telt dat hij niet lost.

Veel negers die wielrennen kent hij eigenlijk niet, soms vroeg hij zich zelfs af of negers, aangezien ze ook in het profpeloton een zeldzaamheid zijn, wel de juiste spieren hebben om hard te kunnen fietsen, maar sinds Mike is gaan fietsen is dat veranderd. Al sinds de middelbare school kennen ze elkaar en in al die jaren heeft hij hem nog nooit als een neger beschouwd, maar op de fiets is alles anders.
-Kaffer, kutneger, nikker, roetmop.- Alles is gerechtvaardigd door de pijn die zijn vriend hem aandoet. Alsof dit de enige manier is om zijn gevoel van inferioriteit enigszins binnen de perken te houden.
Hoofdschuddend probeert hij op de smalle polderwegen het wiel van zijn vriend te houden. Van boom tot boom, aftellend tot de volgende bocht waar hij zijn rechterbeen onderaan stilhoudt om achter zijn vriend aan de bocht in te duiken en dan ineens verliest het voorwiel van Mike ineens grip, hij klapt onderuit en neemt hem in zijn schuiver mee.
‘Ben je oké?’
‘Ja, sorry man. Ik zag dat grind te laat.’
‘Kan gebeuren.’
Ze trekken de remgrepen van hun fietsen recht en inspecteren de derailleurs. Met hun bidons spoelen ze de schaafwonden op hun heupen en ellebogen een beetje schoon.
‘Het laatste stukje rustig aan doen?’ Hij knikt naar Mike.
Naast elkaar fietsen ze ontspannen naar huis. Als hij naar zijn heup kijkt ziet hij een rode rauwe vlek, asfalteczeem. Het vormt een schril contrast met de wond op het been van zijn vriend. Het asfalt heeft Mike in duidelijk zichtbare lagen afgepeld, hem bloot gelegd. Door het gat in zijn koersbroek ziet hij prachtige bruine huid, die over gaat in felroze vlees en bijna scharlakenrood bloed. Gefascineerd, bijna gerustgesteld kijkt hij de laatste kilometers naar de wond van zijn vriend. Alsof de verklaring voor het harder fietsen gevonden kan worden in zijn spieren, het vlees, van negers,  die simpelweg mooier en van betere kwaliteit zijn dan die van blanken.



Niels ®elen