Wilt u op de hoogte blijven van alle ontwikkelingen en nieuwtjes rondom Niels Roelen en de uitgaven en activiteiten van Uitgeverij Carrera?

Naam:

Verplicht.

E-mailadres:

Verplicht.



Trots

Share
Voorzichtig open ik de kraan, waardoor in het deksel van het blikje schoensmeer een klein plasje water ontstaat. Mijn schoenen staan op het aanrecht. Als het om schaamhaar gaat is Utrecht echt een dorp kopt de ongelezen krantenpagina van gisteren waar mijn schoenen op staan. Op de broodplank liggen zes boterhammen te ontdooien, wit want het is weekend.

‘Mareine, Ties,’ roep ik naar boven, ‘komen jullie nog naar beneden, we moeten zo weg.’
Stevig trek ik de poetslap om mijn wijs- en middelvinger en doop hem in het water om hem daarna door het schoensmeer te wrijven. Geconcentreerd draai ik kleine kringetjes over het zwarte leer. Iedere keer als het doffe van het schoensmeer begint te glanzen, maak ik de doek weer vochtig en voorzie hem van nieuw schoensmeer. Een ritueel dat ik herhaal tot de neuzen glimmen alsof het lakleer is.

Parade glossing
is een trucje dat ik jaren geleden op uitzending leerde van de Britten. We stonden aan de vooravond van onze medaille-uitreiking en ik vroeg me af hoe ze hun schoenen zo glimmend kregen, buiten een beetje water was er maar één geheim: Geduld. Dat en misschien een goede lap.
‘Pap, ik doe deze blouse, maar welke broek vind je dat ik erbij aan moet?’ Boven wordt er een douche aangezet. Tien voor half negen, het maakt me zenuwachtig.
‘De blauwe, ik zou die blauwe aantrekken.’
‘Is dat mijn brood?’ vraagt hij wijzend naar de tafel en ik knik.
Terwijl ik controleer of ik al mijn spullen heb, loopt Mareine de keuken in, ze smeert zelf haar brood, propt het in een zakje en kijkt me dan voor het eerst die ochtend aan.
‘Chillax,’ zegt ze, ‘ik ben al klaar, zo’n big deal is dit toch ook weer niet?’
‘Hoe vaak heb jij al in de ridderzaal gezeten of de Koning al van dichtbij gezien?’
Ze haalt haar schouders op, gooit haar tas over haar schouder en loopt zwijgend naar de auto.

Op de roodpluchen stoeltjes van de ridderzaal komt Ties tegen me aan zitten, Douwe Bob zingt Brothers in Arms. Mareine kijkt roerloos voor zich uit. Eigenlijk wilde ze niet mee, het leek haar misschien saai of stom, maar ik vond dat ze moest. Het was die ene kans, vertelde ik haar, die kans om daar te zitten. Het was een leugen, de waarheid durfde ik haar zelf niet te vertellen.

Als haar hand de mijne raakt, kijken we elkaar even aan. Op haar lippen verschijnt een glimlach, ze pakt mijn hand vast en knijpt erin. Verlegen kijk ik omlaag en zie mijn eigen gezicht in de neuzen van mijn schoenen. Uit mijn ooghoeken zie ik dat Mareine me nog steeds aankijkt, alsof ze wil zeggen:
‘Pap, die koning daar gaat het vandaag niet om. Vandaag gaat het om jou, omdat jij een van die mensen bent die de moed hadden om iets bijzonders voor een ander te doen.’



Niels ®elen