Wilt u op de hoogte blijven van alle ontwikkelingen en nieuwtjes rondom Niels Roelen en de uitgaven en activiteiten van Uitgeverij Carrera?

Naam:

Verplicht.

E-mailadres:

Verplicht.



Chauvinisme

Share
Op een hoogpolig tapijt zit ik achter de blauwe hoekbank van mijn ouders met een fotoboek. Te jong om echt te beseffen dat voetbal belangrijker is dan leven en dood, sla ik de bladzijdes voorzichtig om. Ik lees de uitslagen van de groepswedstrijden, zie wie er door de voorrondes komen en doorgaan naar een tweede groepsfase.

Met mijn vingers bij de letters lees ik de namen van de voetballers die op de foto’s staan. Rensenbrink, Cubillas, Schrijvers, Rummenigge, Haan, Rossi, Rep, Dirceu. Mannen gehuld in strakke korte voetbalbroekjes, een soort hotpants avant la lettre.

Te jong voor elke vorm van chauvinisme word ik met elke bladzijde die ik omsla meer fan van Argentinië, van de foto’s met de kolkende stadions die in mijn fantasie tot leven komen, van het wit met blauw gestreepte shirt, van de snor van Luque, de lange manen van Kempes, maar door die ene foto waar hij oneindig hoog lijkt te springen vooral van Daniel Passarella.

Zonder enige gêne had ik ook mijn schooletui gevuld met potloden en gummen waar een vrolijk Argentijns voetballertje met een bal onder zijn voet en een pet op naar me knipoogt. Ik koos voor de wereldkampioen en leerde pas jaren later welk collectief trauma Nederland in ’74 en ’78 had opgelopen.

Zesentwintig jaar lang moesten we erop wachten maar dit jaar zouden we met al onze trauma’s afrekenen. Spanje, Argentinië en in de finale Duitsland. Eindelijk zouden we(tegen alle verwachtingen in) wereldkampioen worden, maar de wanhoop op de gezichten na de verloren penaltyserie is vergelijkbaar met die van Rep na zijn schot op de paal.

Naast me ligt Ties op de bank. Hij wilde kijken, mocht (van Louis en de hoofdmeester die ons vertelde dat school wel een uurtje later kon beginnen) ook kijken, maar is na een goed half uur tegen me aan in slaap gevallen. Na het nemen van de strafschoppen til ik hem naar boven.
‘Zijn we door pap?’
‘Nee bink, na strafschoppen verloren.’
Terwijl ik bang ben voor zijn teleurstelling, haalt hij ontspannen zijn schouders op.
‘Kan gebeuren’, zegt hij, hij trekt zijn deken over zich heen, rolt zijn hoofd op zijn kussen en valt in slaap.
Waar ik me de voorgaande dagen focuste op de sportpagina, probeer ik een nieuw voetbaltrauma te voorkomen door me te focussen op het overige nieuws. Dat in de dierentuin van Tel Aviv een moederolifant haar jong beschermt tegen raketaanvallen weet je pas als het WK voorbij is, denk ik.
‘Môgge pap.’ Ik kijk opzij en zie Ties in de deuropening staan in het blauw-witte shirt van Messi, dat we ooit in Argentinië voor hem kochten. Ik zucht.
‘Wat?’ vraagt Ties verbaasd.
’Laat maar’, zucht ik met een glimlach.



Niels ®elen