Wilt u op de hoogte blijven van alle ontwikkelingen en nieuwtjes rondom Niels Roelen en de uitgaven en activiteiten van Uitgeverij Carrera?

Naam:

Verplicht.

E-mailadres:

Verplicht.



Vlucht MH17

Share
Lieve Arnon,



Toen ik enkele jaren geleden bij Knevel en Van den Brink aanwezig mocht zijn, zat er een man aan tafel die een theorie had rondom een Air France-toestel dat boven de Atlantische Oceaan was neergestort. De man deed behoorlijk geheimzinnig en zinspeelde op een mogelijke terreuractie. Niet het aantal mensen ― onbekende mensen van een andere nationaliteit ― dat overleed, maar de speculaties van de man maakten het tot nieuws in Nederland. Zinloze speculaties, want toen ik hem vroeg welke terreurorganisatie er dan achter zou moeten zitten en welk doel ze ermee wilde bereiken, keek hij me verbaasd aan.


Terroristen willen over het algemeen graag dat wij weten waartoe ze in staat zijn en waarom. Onze angst vormt de basis voor hun macht, en daarom leek het mij essentieel dat ze een mogelijke aanslag zouden claimen om zo onze angst te voeden. Het werd een interessante avond, waar niemand het woord rouw in de mond nam en we ons om de slachtoffers niet hoefden te bekommeren.

Hoe anders was dit met de MH nog wat. Het exacte nummer is me op mijn vakantielocatie ontgaan en eerlijk gezegd, ik had er ook geen interesse in. Via Facebook werd ik geconfronteerd met de rouwende medemens en slechts een enkeling die zich tegen het fenomeen afzette. Al gauw werd ik ook genoemd door Facebook- vrienden rondom jouw artikel. Helaas, zo schreef je, kon je even niet mee rouwen met de rest van Nederland. Rouwen is een individueel proces. Iemand opperde dat het een pseudo-intellectueel artikel was, maar voor mij was het een opluchting. Ik was geen dissident meer en hoefde niet te twijfelen aan mijn empathische  vermogens. 


Niet iedereen begreep je artikel, en ik werd  gevraagd om (als een soort gelegenheidstherapeut) uit te leggen wat je precies bedoelde. Er viel in mijn ogen weinig uit te leggen. Het neerhalen van een vliegtuig, hoe tragisch ook, deed me weinig. Zelfs de militair die in het vliegtuig zat was voor mij een onbekende en dus leek het respectvol om mijn reactie voor me te houden.

Het liefste had ik de collectieve rouw links van me laten liggen. Ik leefde meer mee met de Taliban waar ik ooit tegen vocht omdat het persoonlijk was, je die tegenstander zag en soms dacht te kennen, dan met de mensen die bij welke ramp dan ook omkwamen. Het feit dat iemand Nederlander is, maakt hem of haar nog geen bekende. Zelfs het noemen van de namen verandert dat niet.


Net als jij volgde ik de reacties van Nederlanders op een afstand en met verbazing. De ramp maakte in mij maar twee dingen los: schrik en direct daarna de opluchting dat ik er geen onderdeel van was. Hoeveel mensen zullen daadwerkelijk toe durven geven dat hun rouw feitelijk niet veel meer is dan de viering van die opluchting?


Hartelijks,


Niels


Niels ®elen